چرا قهر می‌کنیم؟

چرا آشتی می‌کنیم؟

بهتر از قهر و آشتی

نرم كردن فولاد

لاينل واترمن داستان آهنگری را ميگويد كه پس از گذراندن جوانی پرشروشور تصميم گرفت روحش را وقف خدا كند. سالها با علاقه كار كرد، به ديگران نيكی كرد، اما با تمام پرهيزگاری، در زندگی اش چيزی درست به نظر نميامد. حتی مشكلاتش مدام بيشتر ميشدند.

يك روز عصر، دوستی كه به ديدنش آمده بود و از وضعيت دشوارش مطلع شد، گفت : "واقعاً عجيب است! درست بعد از اينكه تصميم گرفتی مرد خداترسی بشوی، زندگی ات بدتر شده. نميخواهم ايمانت را ضعيف كنم، اما با وجود تمام تلاشهايت در مسير روحانی، هيچ چيز بهتر نشده!"

آهنگر بلافاصله پاسخ نداد. او هم بارها همين فكر را كرده بود و نميفهميد چه بر سر زندگی اش آمده است. اما نميخواست دوستش را بدون پاسخ بگذارد.شروع كرد به حرف زدن و سرانجام پاسخی را كه ميخواست يافت. پاسخ آهنگر چنین بود:

"در اين كارگاه فولاد خام برايم ميآورند و بايد از آن شمشير بسازم. ميدانی چطور اين كار را ميكنم؟ اول تكه ای فولاد را به اندازه جهنم حرارت ميدهم تا سرخ شود.بعد با بيرحمي، سنگينترين پتك را برميدارم و پشت سر هم به آن ضربه ميزنم تا اين كه فولاد شكلي را بگيرد كه ميخواهم. بعد آن را در ظرف آب سرد فرو ميكنم و تمام اين كارگاه را بخار آب ميگيرد. فولاد به خاطر اين تغيير ناگهاني دما، ناله ميكند و رنج ميبرد. بايد اين كار را آن قدر تكرار كنم تا به شمشير مورد نظرم دست بيابم. يك بار كافي نيست."

آهنگر مدتي سكوت كرد، سيگاري گیراند و ادامه داد:

"گاهي فولادي كه به دستم ميرسد اين عمليات را تاب نمیاورد. حرارت، ضربات پتك و آب سرد تمامش را ترك مياندازد. ميدانم كه از اين فولاد هرگز تيغه شمشير مناسبي در نخواهد آمد."

آنگاه مكثی كرد و دوباره ادامه داد:

"ميدانم كه خدا دارد مرا در آتش رنج فرو ميبرد.ضربات پتكي را كه بر زندگي من وارد كرده، پذيرفته ام و گاهي به شدت احساس سرما ميكنم، انگار فولادي باشم كه از آبديده شدن رنج ميبرد. اما تنها چيزی كه ميخواهم اين است: "خدای من، از كارت دست نكش، تا شكلی را كه تو ميخواهی، به خود بگيرم. با هر روشی كه ميپسندی، ادامه بده، هر مدت كه لازم است، ادامه بده، اما هرگز مرا به كوه فولادهای بيفايده پرتاب نكن."

توبمان با من

من تو را به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر.
من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از دور، در خشم، در مهرباني، در دلتنگي، در خستگي، در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد.
من تو را به کسي هديه مي دهم که راز معصوميت گل مريم و تمام سخاوت هاي عاشقانه اين دل معصوم دريايي را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي کوچک، برايش يک خاطره باشد.
او بايد از نگاه سبز تو تشخيص بدهد که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن دلي که من برايش مي ميرم، سرد و باراني است.
اي.... ،اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را به کسي هديه مي دهم که قلبش بعد از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد. همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم...
تو را با دنيايي حسرت به او خواهم بخشيد؛
ولي آيا او از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر است؟آيا او بيشتر از من براي تو گريسته است؟؟ نه... هرگز...هرگز
ولي، تو در عين ناباوري، او را برگزيدي...
مي دانم... من دير رسيدم...خيلي دير...خيلي...
يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برايت تنگ مي شود. روزهايي که تو را نمي بينم، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم، به فاصله بين من و تو،...
هر روز به خود مي گويم کاش شيشه عمر غرورم را شکسته بودم
کاش به تو مي گفتم که عاشقانه دوستت دارم تا ابد...

ز سرد مهري آن گل چو برگهاي خزان ............رخ شكسته و رنگ پريده اي دارم ............نسيم مهر كجاست بشكفد بهار مرا ....كه همچو لاله دل داغ ديده اي دارم

بر لبهایم مزن قفل خموشی.. ....که در دل قصه ای نا گفته دارم

ز پایم باز کن بند گران را ........که از این سودا دلی آشفته دارم

دوستان التماس دعا

عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم

همان يک لحظه اول ، که اول ظلم را مي ديدم از مخلوق بي وجدان،جهان را با همه زيبايي و زشتي، بروي يکدگر ويرانه مي کردم.

عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم که در همسايه صدها گرسنه ،چند بزمي ،گرم عيش و نوش مي ديدم،نخستين نعره مستانه را خاموش آندم بر لب پيمانه مي کردم.

عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم

که مي ديدم يکي عريان و لرزان،ديگري پوشيده از صد جامه رنگين،زمين و آسمان را واژگون ،مستانه مي کردم.

عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم

نه طاعت مي پذيرفتم، نه گوش از بهر استغفار اين بيدادگرها تيز کرده

عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم

براي خاطر تنها يکي مجنون صحراگرد بي سامان ، هزاران ليلي نازآفرين را کو به کو آواره و ديوانه مي کردم.

عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم

بگرد شمع سوزان دل عشاق سرگردان ، سراپاي وجود بي وفا معشوق را پروانه مي کردم.

عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم

به عرش کبريايي ، با همه صبر خدايي ، تا که ميديدم عزيز نابجايي ، نار بر يک ناروا گرديده خوار ميفروشد،گردش اين چرخ را وارونه بي صبرانه مي کردم.

عجب صبري خدا دارد! اگر من جاي او بودم

که مي ديدم مشوش عارف و عامي ، زبرق فتنه اين علم عالم سوز مردم کش بجز انديشه عشق و وفا،معدوم هر فکري در اين دنياي پر افسانه مي کردم.

عجب صبري خدا دارد!

چرا من جاي او باشم؟!

همان بهتر که او خود جاي خود بنشسته و تاب تماشاي تمام زشتکاريهاي ايم مخلوق را دارد!

وگرنه من بجاي او بودم ، يکنفس کي عادلانه سازشي با جاهل و فرزانه مي کردم. عجب صبري خدا دارد!