آویژه

تقديم به اميد زندگاني ام، تقديم به شکوه شب و شکوه مهتاب، تقديم به اشکهاي سوزان روي کوه گونه هايت ، تقديم به خنده هاي دلنشينت و نگاه هاي پنهانت . اي آسمان قلبم اينگونه باش : شاد اما دلسوز ... ساده اما زيبا ... مصمم اما بي خيال ... متواضع اما سربلند ... مهربان اما جدي ... سبز اما بي ريا ... عاشق اما عاقل...!!!!؟؟؟؟ وقتی دل تنگ شدی به یاد بیار کسی رو که خیلی دوستت داره ، وقتی نا امید شدی به یاد بیار کسی رو که تنها امیدش تویی . وقتی ساکت شدی به یاد بیار کسی رو که به شنیدن صدای تو محتاجه

 

تو را دارم اي گل، جهان با من است.

 تو تا با مني، جان جان با من است.

چو مي‌تابد از دور پيشاني‌ات

كران تا كران آسمان با من است.

چو خندان به سوي من آيي به مهر بهاري پر از ارغوان با من است !

 كنار تو هر لحظه گويم به خويش

 كه خوشبختي بي‌كران با من است.

روانم بياسايد از هر غمي

چو بينم كه مهرت روان با من است.

 چه غم دارم از تلخي روزگار،

شكر خنده آن دهان با من است.

طلاي ناب روزگار تا تو ميايي مياد بهار كوير سردم بي توعشق ابري شو روو تنم ببار بي تو نوايي ندارم سوز صدايي ندارم بيا تا توو لحظه ي بغض سر روي شونه ات بذارم من كه كسي رو ندارم جز تو كه ياورم باشه توو اين هياهوي زموون اميد آخرم باشه همه تنم شوق تو و شور نگاه تو داره نپرس چرا خيس چشام دست خودم نيست مي باره

گفتم شايد نديدنت از خاطرت دورم كنه ديدم نديدنت فقط مي تونه كه كورم كنه گفتم صدات رو نشنوم شايد كه از يادم بري ديدم توو گوشام جز صدات نيستش صداي ديگري نديدن و نشنيدنت عشقت رو از دلم نبرد فقط دونستم بي تو دل پرپر شد و گم شد و مرد بعد از تو باقي لحظه هام حتي يه غنچه گل نداد همهش ميگفتم با خودم نكنه بميرم و نياد امروز و محتاج تو ام من نمي گم دلم ميگه فردا اگه مردم نياي چه فايده نوشدارو ديگه

کاش به دل کسي پا نمي ذاشتيم و کسي به دلمون پا نمي ذاشت ... اي کاش اگه کسي به دلمون پا گذاشت ديگه دلمون و تنها نمي ذاشت ... اي کاش اگه يه روز دلمون رو تنها گذاشت رد پاشو روي دلمون جا نمي ذاشت

شرار من شرارت کو؟

رد پاي خداوند

 

ديشب رؤيايي داشتم :

خواب ديدم بر روي شنها راه مي‌روم،

همراه با خود خداوند،

و بر روي پرده شب

تمام روزهاي زندگيم را، مانند فيلمي مي‌ديدم،

همان طور كه به گذشته‌ام نگاه مي‌كردم،

روز به روز از زندگي‌ را،

دو رد پا بر روي پرده ظاهر شد،

يكي مال من و يكي از آن خداوند.

راه ادامه يافت تا تمام روزهاي تخصيص يافته خاتمه يافت.

آن گاه ايستادم و به عقب نگاه كردم.

در بعضي جاها فقط يك رد پا وجود داشت ...

اتفاقاً، آن محلها مطابق با سخت‌ترين روزهاي زندگيم بود،

روزهايي با بزرگترين رنجها، ترسها، دردها و ...

آن گاه از او پرسيدم:

"خداوندا ! تو به من گفتي كه در تمام ايام زندگيم با من خواهي بود

و من پذيرفتم كه با تو زندگي كنم،

خواهش مي‌كنم به من بگو چرا در آن لحظات دردآور مرا تنها گذاشتي؟"

خداوند پاسخ داد:

"فرزندم، ترا دوست دارم و به تو گفتم كه در تمام سفر با تو خواهم بود.

من هرگز تو را تنها نخواهم گذاشت،

نه حتي براي لحظه‌اي،

و من چنين نكردم.

هنگامي كه در آن روزها، يك رد پا بر روي شن ديدي،

من بودم كه تو را به دوش كشيده بودم."

 

                      فرهنگ عاميانه برزيلي

ممنون از همه دوستای خوبم برای کمک و همکاریشون در بهتر شدن این سایت مرسی

 با تو خواهم گفت رازي از عبور .......راز هجران پرستوهاي دور...........راز يك باغ بدون باغبان ........راز يك دشت بدون سايه بان ...............باغبان رفت و همه گلها بمرد ..............رونق ايام مارا ياد برد

اخرين ستاره تويي تو شب دلواپسي ها ..........خواستنت پناه من بود تو غروب بي كسي ها .................لحظه هر لحظه پس از تو ...........شب و گريه در كمينه ........تو ديگه بر نمگردي اخر قصه همينه

تو مثل راز پاييزي و من رنگ زمستانم چگونه دل اسيرت شد قسم به شب نمي دانم تو مثل شمعداني ها پر از رازي و زيبايي و من در پيش چشمان تو مشتي خاك گلدانم تو دريايي تريني آبي و آرام و بي پايان و من موج گرفتاري اسير دست طوفانم تو مثل آسماني مهربان و آبي و شفاف و من در آرزوي قطره هاي پاك بارانم نمي دانم چه بايد كرد با اين روح آشفته به فريادم برس اي عشق من امشب پريشانم تو دنياي مني بي انتها و ساكت و سرشار و من تنها در اين دنياي دور از غصه مهمانم اکنون که شب از نیمه گذشته و سکوت هم جا را فراگرفته تاریکی و ظلمت سایه خود را بر سر شهر افکنده و همه در خواب ناز کتم عدم فرو رفته اند من با مهتاب سخن می گویم از تو از محبت و مهربانیت از عشق، دوست داشتن و صداقت تو از دستان پر مهر و آغوش پر محبت تو از ثانیه ها، دقایق و ساعت های سخت و ملال آور جدایی و تنهایی از اینکه هر روز صبح به امید شنیدن صدای گرم و مهربانت از خواب بیدار می شوم از روزهایی که با خیال و رویای با تو بودن سر می کنم از چشمان خسته و مضطرب خود و از شب زنده داری های خود از امید وصال و از حضور تو برایش می گویم حضور تو که دلیلی شده تا روزهای سخت تنهایی را سپری کنم حضور تو که باعث شده دنیای پوچ و بی ارزش را تحمل کنم آری از حضور گرم تو برایش می گویم که روح سرد آدمهای اطرافم را آب کرده از حضور تو برایش می گویم که روزنه امید را در دلم روشن کرده از حضور تو می گویم که مرا از بایدها و شایدها و خوشی های زودگذر جدا کرده و به عالمی دیگر کشانده و روحم را به پرواز در آورده و از شور و شعفی که به خاطر حضور تو در وجودم، ایجاد شده برایش می گویم اما چند شبی است که تنها هستم و در سکوت تنهایی غرق شدم چند شبی است که مهتاب درپشت ابرها پنهان شده و مهتاب را برای شنیدن حرفهایم پیش کش نمی کند گویی پنداشته دیگر تنها ماه موجود در دنیا نیست حال دیوار را شریک خود قرار دادم و با او سخن می گویم تا اگر از دوست داشتن خودم نسبت به تو برایش گفتم از حسودی نرود و اگر از غم و درد دوری و هجران و فراق برایش گفتم از شدت دردهام کمر خم نکند و تنهایم نذارد دوستت دارم عزیز

زندگي رسم خوشايندي است؛

 زندگي بال و پري دارد به وسعت مرگ؛

 پرشي دارد اندازهُ عشق.

 زندگي چيزي نيست ؛ که لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود

زندگي حس غريبي است که يک مرغ مهاجر دارد

زندگي سوت قطاري است که درخواب پلي مي پيچد

زندگي گل به توان ابديت

زندگي ضرب زمين در ضربان دلهاست

زندگي هندسه ساده تکرار نفسهاست

هرکجا هستم باشم آسمان مال من است

 پنجره فکر هوا عشق زمين مال من است

سهراب

به قلبم خانه کردی بد نکردی

مرا دیوانه کردی بد نکردی

چه خوش شیرین نگاهی با تبسم

به من دزدانه کردی بد نکردی

بگرد آتش شمع ات دلم را

خوشا پروانه کردی بد نکردی

درین گیتی مرا با عقل جانم

زهی بیگانه کردی بد نکردی

که بهمن را به افسونی در عالم

عجب افسانه کردی بد نکردی

روز را با عشق شروع کنيد، با عشق سپري نماييد و با عشق به پايان ببريد با تسلط کامل در انجام اين روش، ما يکي از بزرگ ترين الگوهاي انسانيت مي شويم. دقيقاً همانند معصومين و قديسين که به انسانيت خدمت کردند. با وجودي که تسلط بر اين روش مشکل است، اما براي دستيابي به آن هر تلاشي ارزشمند است.  سپري کردن روز با عشق يعني شما تلاش کنيد که سخاوتمند باشيد ، از بقيه تعريف کنيد و متواضع و صادق باشيد. حکمت نهفته در اين روش ساده است. در طي روز به دفعات اهميت زندگي با عشق را به عنوان بالاترين اولويت به خود يادآوري نماييد. بدين ترتيب، وقتي موردي مهمتر از عشق در زندگي شما وجود نداشته باشد معجزه اي در زندگي شما رخ مي دهد. «مسائل بي اهميت» در حد خود در نظر گرفته مي شوند و فرد به زيبايي و شادي زندگي آگاه مي گردد. هر روز از زندگي روزمره ما کيفيتي فوق العاده مي يابد و ما مهمترين واقعيت زندگي را تجربه مي کنيم. «روز را با عشق شروع کنيد» يعني هنگامي که صبح از خواب بيدار مي شويد، قلب خود را بگشاييد، و تصميم خود را در مورد دوست داشتن همه جنبه هاي زندگي به خود يادآوري نماييد. «روز را با عشق سپري نماييد» يعني انتخاب و اعمال شما از تصميم شما مبني بر اين که دوست بداريد، صبور، مهربان و آرام باشيد سرچشمه مي گيرد. کليه امور را در حد اهميت خود بررسي کنيد و از آن يک مورد شخصي نسازيد و بيش از حد با مسائل درگير نگرديد. پس به خود و ديگران اجازه دهيد که قدري ناکامل بوده و نواقصي داشته باشند و بيش از حد پيشنهاد و انتقاد نکنيد . سپري کردن روز با عشق يعني شما تلاش کنيد که سخاوتمند باشيد ، از بقيه تعريف کنيد و متواضع و صادق باشيد.  در طي روز به دفعات اهميت زندگي با عشق را به عنوان بالاترين اولويت به خود يادآوري نماييد. بدين ترتيب، وقتي موردي مهمتر از عشق در زندگي شما وجود نداشته باشد معجزه اي در زندگي شما رخ مي دهد. «روز را با عشق به پايان ببريد » يعني لحظاتي از روز را به يادآوري و سپاسگزاري اختصاص دهيد. شايد به دعا کردن يا تأمل و تفکر بپردازيد يا به روزي که سپري کرده ايد نظري بيندازيد و در حين مرور کارهاي روزانه متوجه شويد که هدف زندگي و عشق با اعمال و انتخاب هاي شما به خوبي هماهنگ شده اند. شما اين کار را انجام داده ايد نه به خاطر کسب امتياز يا سخت گيري به خود، بلکه صرفاً براي تجربه نمودن آرامش تام با هدف دوستي و شناخت فضاهايي که فردا با عشق بيشتري در آن عمل نماييد.

نامه زیر رو باید یه درمیون بخونید تا معنی اصلیش مشخص بشه

حقیقت دارد ... من می توانم با شعر هایی که به یاد تو و برای تو می خوانم، با باران مشاعره کنم و بند نیایم...باید بسیار گریسته باشم که این همه در واژه های تو غوطه‌ورم‌...تو ازسخاوت آسمان و صداقت دریا، آکنده‌ای... مرا به مهمانی نگاه زلال و کلامت دعوت کن... چرا که ؛ در حضور تو بودن، خاطره انگیزترین لحظات زندگی من است...

 

آشنایی...

کنار آشنایی تو، آشیانه می کنم 

فضای آشیانه را پر از ترانه می کنم

کسی سؤال می کند به خاطر چه زنده ای؟

 و من  برای زندگی تو را بهانه می کنم ...

 

 

 

علامت سوال...

یه پنجره با یه قفس، یه حنجره بی همنفس          سهم من از بودن تو، یه خاطره س همین و بس

تو این مثلث غریب، ستاره ها رو خط زدم          دارم به آخر می رسم از اون ور شب اومدم

یه شب که مثل مرثیه خیمه زده رو باورم          می خوام تو این سکوت تلخ، صداتو از یاد ببرم

بذار که کوله بارمو رو شونه شب  بذارم           باید  که  از اینجا برم فرصت موندن  ندارم

داغ ترانه تو نگام، شوق رسیدن،  تو  تنم             تو حجم سرد این  قفس،  منتظر پر زدنم

من از تبار غربتم،  از آرزوهای  محال             قصه ما تموم شده  با یه علامت  سوال      

ز محبتت نخـواهـم که نظـر کنم به رویـت

                                          که محب صادق آن است که پاکباز باشد 

به کرشمه عنـایت،  نگـهی به سـوی ما کن

                                          که دعــای دردمنـدان ز ســر نیـاز باشــد

سخنی که نیست طاقت که ز خویشتن بپوشم

                                          به کدام دوست گویم که محل راز باشد؟      

چه نماز باشد آن را که تو در خیال باشی؟ 

                                          تو صنم نمی گذاری که مرا نمـاز بـاشد   

نه چنین حساب کردم چو تو دوست می گرفتم

                                          که ثنا و حمد گوییم و جفـا و ناز بـاشد   

دگرش چو باز بینی غـم دل مگوی سعـدی

                                          که شب وصال، کوتاه و سخن، دراز باشد ...

نمی دانم چه می خواهم بگویم

زبانم در دهانم، باز، بسته ست

در تنگ قفس باز است و افسوس

که بال مرغ آوازم، شکسته ست

نمی دانم چه می خواهم بگویم...

 غمی در استخوانم می گدازد

خیال ناشناسی آشنا رنگ

گهی می سوزدم، گه می نوازد

پریشان سایه ای آشفته آهنگ

ز مغزم می تراود گیج و گمراه

چو روح خواب گردی مات و مدهوش

که بی سامان به ره افتد شبانگاه

درون سینه ام دردیست خونبار

که همچون گریه می گیرد گلویم

غمی آشفته، دردی گریه آلود

نمی دانم چه می خواهم بگویم...